nonstopwriting.nl

Archive | maart, 2012

 

Liefdesode aan mijn navigatie

20-3-12 | Door Rachel 4 reacties

Op een koude ochtend in november kwam jij mijn leven binnen. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen ik voor het eerst je stem hoorde, alsof ik in een warm bad van veiligheid werd gedompeld. De dagen dat ik het moest redden met vreemdelingen die me na drie zinnen alweer in de steek lieten, waren voorbij. Eindelijk was er iemand die me door dik en dun bijstond, me richting gaf, me thuisbracht.

Ik geef niet graag toe dat ik iemand nodig heb. Afhankelijk van iemand zijn is al helemaal uit den boze. Maar er is geen ontkennen meer aan. Ik heb je nodig en heb je altijd nodig gehad. Want, liefste, zonder jou kom ik nergens. Als je even op bent en geen aandacht voor me hebt, slaan de stoppen bij me door. Dan breng ik je zo snel mogelijk naar een plek waar je kunt rusten en opladen. Het is me een raadsel hoe ik al die tijd zonder jou overleefd heb.

In het verleden trok ik je woorden wel eens in twijfel, sloeg ik je advies in de wind. Natuurlijk kwam ik in de problemen. Maar in plaats van wrokgevoelens te koesteren en me in mijn eigen sop gaar te laten koken, pakte je mijn hand en begon je weer tegen me te praten alsof er niets was gebeurd.
Inmiddels vertrouw ik je blindelings. Ik loop als een blinde pup hunkerend naar moeders tepel achter je aan. Je laat me plekken zien, waar ik zonder jouw hulp nooit een stap had durven zetten.

Soms pest je me een beetje. Dan stuur je me alle kanten op en laat je me rondjes draaien. Misschien doe je dat om me even te laten proeven van een leven zonder jouw leidende hand. Vroeger raakte ik dan in paniek, maar inmiddels weet ik dat je uiteindelijk wel bijdraait en speel ik het spelletje gewoon vrolijk mee. Zoals in iedere relatie is het een kwestie van geven en nemen. En je geeft me zoveel.

Wat ik ook zo aan je waardeer is je zelfreflectie. Je blijft jezelf verbeteren. Waar andere relaties van me aan de oppervlakte bleven hangen, heeft de onze dieptes bereikt die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Op de meest donkere dagen, als ik het spoor bijster ben en niemand me kan vertellen welk pad ik moet bewandelen, leidt jouw blauwe pijl me als een fonkelende Poolster door de nacht.

Je mag ook best weten dat jij de voornaamste reden was dat ik een smartphone heb aangeschaft. Facebook, twitter, e-mail, ze deden me eigenlijk vrij weinig. Vanaf het begin had ik alleen maar oog voor jou. En in anderhalf jaar is daar niets aan veranderd.

Daarom schrijf ik deze liefdesode aan jou, oh wijze navigatie. En om mijn liefde te bewijzen, beloof ik hierbij plechtig  dat ik voor jou over de meest modderige paden, verlaten industrieterreinen, grasvelden, ja zelfs rivieren zal gaan, als jij me daar naar toe stuurt. Opdat we altijd bij elkaar blijven.

Jouw trouwe volgeling,

Rachel