nonstopwriting.nl

Archive | november, 2011

 

De hand van God op het NK-bierglijden

16-11-11 | Door Rachel 3 reacties

Het publiek scandeerde mijn naam. Ik liep door de menigte, terwijl van links en rechts bekenden en onbekenden mij succes wensten. Alle ogen waren op mij gericht. Een lichte trilling in mijn hand. Nu moest het gebeuren. Één goede glij en ik zat bij de beste drie van Nederland.  Ik was zo dichtbij, ik kon de overwinning bijna ruiken. Ik stelde mezelf al voor, gedragen op de schouders van supporters onder een douche van champagne, euforisch gejuich dat als een echo in mijn oren zou klinken door de roes van de zege.

Afgelopen zaterdag was het Nederlands Kampioenschap Bierglijden in café de Fokus in Utrecht. Een fantastisch evenement waarbij twee belangrijke onderdelen van mijn leven samen komen: topsport en bier. Voor de leek: het gaat erom een biertje zo dicht mogelijk tot het einde van een speciaal hiervoor ingerichte barbaan te glijden. Dus, zo min mogelijk centimeters achter je naam te krijgen. Achter de baan staat een barman in een regenjas die de te hard glijdende biertjes opvangt, die je daarna nog op kunt drinken. Met een uitdijende groep vrienden  doen we ieder jaar mee. Maanden van te voren staat het in ieders agenda. Vakanties plannen we er om heen. En een maand voor aanvang wordt er druk met Bea de barvrouw gebeld om onze deelname te verzekeren.
Op zo’n avond voelt het net alsof we een afgevaardigd Olympisch team zijn. Natuurlijk wil je zelf winnen, maar het meest belangrijkste is dat iemand van onze groep wint. En nu wil het toevallig zo zijn dat een teamlid van ons, DE Henk zoals hij inmiddels wordt genoemd,  al twee jaar achtereen Nederlands Kampioen Bierglijden is geworden. De ultieme troef voor ons team.

Tot ieders verbazing werd De Henk dit jaar echter in de kwartfinale uitgeschakeld. En ook teamgenoten Eendebak en Van Dijken sneuvelden, ondanks briljante worpen van 0 en -1 in voorgaande rondes. Alleen ik was nog over. Ik zat bij de beste vijf. Hoe ik daarin belandde, was een wonder. Door de hand van God werd mijn biertje de kwartfinale ingeschoven. Eigenlijk was het een extra duwtje die teamlid Gravesteijn aan mijn biertje gaf, buiten mijn weten om, en niemand die het opmerkte. Maar goed, wie ben ik om daar achteraf wat van te zeggen? Als de scheids tijdens een wedstrijd een netfout of touché niet ziet, ga ik dit ook niet opbiechten. Dankbaar zijn en doorglijden was mijn devies. En dat deed ik. Met een uitstekende worp van dertig centimeter gleed ik mezelf de halve finale in.

Ik hoefde pas als vierde, dus had alles in eigen hand. De beste worp tot dan toe lag op zeventig centimeter. Om zeker te zijn van een finaleplek, moest ik daaronder glijden. Zeker geen onmogelijke opgave. Ik koos het mooist getapte vaasje van de bar, op spannende momenten word ik bijgelovig, en schoof er een paar keer mee over de baan voor het gevoel. Met geknepen ogen keek ik naar het eindpunt van de bar, waar ik Bea druk zag wijzen naar waar het biertje toe moest. Naast haar stond de zilveren beker te glimmen. Na vandaag kon mijn naam erin komen te staan. Ik was de enige die de titel nog veilig kon stellen, zonder een Henk die mij kon redden.

Ineens voelde ik een aarzeling in mijn hand. Zenuwen begonnen me parten te spelen, en de zes bier die ik naar binnen had gegoten, haalden er weinig tegen uit. Ik wilde zó graag winnen. Ik had diep moeten ademhalen, mijn tijd moeten pakken om zo de concentratie weer terug te krijgen. Of misschien was het juist wel de zes bier waardoor dit niet lukte. Maar ik zag mijn vaasje als in een vertraagde film over de baan glijden en wist het al toen het glas mijn hand verliet. Ik had verloren. Op een lullige tachtig centimeter kwam mijn biertje tot een halt.

De man na mij gleed vijftien centimeter, een topworp op zo’n moment. Voor mij was het definitief over. Een Olympische droom door een tekort van elf centimeter uiteengespat. En nu nog dreunt de teleurstelling na. Ik ben nu eenmaal een nonstopfanatiekeling, en als ik naar mijn vader van zestig kijk die soms nog houterig ballen tijdens een tennisdubbel bij zijn maatje wegkaapt, zal ik dat waarschijnlijk altijd blijven. Maar goed, professioneel ben ik ook. Het wordt een kwestie van verwerken, de ervaring meenemen, ervan leren en volgend jaar beter voorbereid op naar het NK Bierglijden 2012.

Kijk, hier word IK nu vrolijk van

3-11-11 | Door Rachel 4 reacties
Soms kom je iets tegen waarvan je denkt, podjandikkie, dat is nog eens leuk. Dat heb ik nu met de illustraties van Giles Andrae. Andrae is een Britse dichter en artiest die onder het pseudoniem Edward Monkton werkt. De illustraties zijn door hun simpelheid des te krachtiger en ik kan er niets dan vrolijk van worden. Behalve als je je jeugd hebt doorgebracht tussen vier muren omdat voor je eigen ogen je donzige huisdier van twee maanden tussen de grasmachine is beland en je ten gevolge daarvan een vreugdeloze blik op de wereld hebt, kan ik me moeilijk voorstellen dat jij hier ook niet blij van wordt. Maar goed, dit soort dingen blijven een kwestie van smaak. Dus oordeel zelf! Hier een kleine selectie van mijn favorieten:
Word ook jij hier vrolijk van? Neem dan eens een kijkje op de website van Edward Monkton, waar nog meer briljante illustraties te vinden zijn.