nonstopwriting.nl

Archive | juli, 2011

 

De geschiedenis van NonStopWriting

15-7-11 | Door Rachel 14 reacties

Daar is hij dan eindelijk, mijn eigen website! Sinds vandaag kun je via de homepage mijn nonstop hersenspinsels volgen in de vorm van blogs, foto’s, quotes en filmpjes. Op de rest van de website vind je informatie over mijn werk als freelance (web)redacteur.

Het live zetten van mijn website leek me een mooie gelegenheid om de naam van mijn eenmanszaak nader te verklaren: NonStopWriting. Het woord spreekt voor zich, maar de geschiedenis erachter ligt minder voor de hand. NonStopWriting is namelijk afgeleid van het woord NonStopHot. En de oorsprong van NonStopHot ligt weer in Mexico en omstreken… Het begon allemaal zo’n zes jaar geleden toen ik als groentje van 22 jaar aan een reis door Midden-Amerika begon. Met het schrijverschap was ik toentertijd niet bewust bezig, wel met mijn dramarelatie. Dat ik mijn tijd liever besteedde aan het maken van studentenblaadjes dan aan mijn studie zelf, zag ik dus nog niet als een teken aan de wand.

Twee weken voor mijn reis kwam aan mijn relatie een gepast dramatisch einde, met als gevolg dat ik in Mexico aankwam met het zelfvertrouwen van een zielig ingezakt puddinkje. De eerste week van mijn reis heb ik ‘s nachts tijdens mijn wakkere jetlaguren voornamelijk liggen wenen in mijn bed. Hier kwam verandering in toen ik de Amerikaanse Emily Katemoon ontmoette. Ik weet nog precies wanneer ik haar voor het eerst zag. Ik stond in de hal van hostel Mayflower in Mexico mijn liefdesverdriet met Australische surfers weg te flirten, toen ze binnen kwam waaien.
‘Hi everyone!’ zei ze. Haar glimlach was groots en wit. Ze droeg een grote strooien zonnehoed waarop een mand balanceerde die als backpack functioneerde. Haar reis was, in tegenstelling tot die van de meeste backpackers, onverwacht uit de lucht komen vallen. Na een zeilreis met haar broer vanaf Santa Barbara naar de Mexicaanse kust had ze gedacht: Waarom hier stoppen? Na de ontdekking van hostels, die toch een stuk goedkoper bleken dan hotels, had ze de smaak te pakken. Haar mand werd haar backpack en vijf maanden lang tot aan Panama toe zag ze geen reden om terug naar Amerika te gaan. Dat haar multimiljonair verloofde in hun enorme landhuis in Santa Barbara op haar wachtte, was bijzaak. In Guatemala aangekomen werd de verloving overigens telefonisch verbroken.

In eerste instantie mocht ik Emily niet zo. Dit kwam voornamelijk door haar onbedwingbare exhibitionisme. Zo stond ze op het dakterras haar schaamhaar met die van jongens te vergelijken. Dan stond ze weer haar borsten te flashen tijdens een jolig dansje. Ik dacht ruimdenkend te zijn, maar dat viel vies tegen. Ik was gewoon een preutse nuchtere Nederlander. Als iemand mij toen had gezegd dat ik de komende twee maanden met haar zou reizen, had ik diegene voor gek verklaard. Maar zoals vaker tijdens mijn reis zou blijken, oordeelde ik te snel. Eenmaal door het schild van naakte lichaamsdelen heen geworsteld, bleek Emily mijn vrouwelijke soulmate. We besloten het avontuur aan te gaan en trotseerden gezamenlijk ellenlange busreizen, beschonken leraren Spaans en gastgezinnen die ons nauwelijks voedden. Ze leerde me alles over de nutteloosheid van kleren en cowboydansen. En samen ontwikkelden we het concept Nonstophotness!® In eerste instantie om aan te geven hoe ontzettend warm het was. Maar al snel kwamen we, door een soortgelijk toeval als de uitvinding van vuur, tot de ontdekking dat we zelf Nonstophot® waren. Deze openbaring zette ons leven compleet op zijn kop. Zo was mijn liefdesverdriet DIRECT voorbij toen ik de bron van mijn nonstophotpowers aan durfde te boren. Overal waar we kwamen, werden we met open armen onthaald en gevoederd. En elke avond was het nonstopfeest. Helemaal toen we erachter kwamen dat, door een grapje van moeder natuur, onze nonstophotpowers verdubbelden in elkaars nabijheid. En zo gebeurde het dat we door heel Midden-Amerika onze nonstophotness verspreidden.

Twee jaar later stonden de zaken er bij mij totaal anders voor. Ik had sinds een half jaar mijn Master in Internationale Betrekkingen op zak, geen idee wat ik er mee wilde en als gevolg daarvan in een onmogelijke baan beland onder een baas van wie ik vermoed dat hij een achterneef van Stalin is. Je zult begrijpen dat mijn nonstophotness  in die tijd op een deprimerend laag pitje stond. Het was hoog tijd om hier verandering in te brengen. Ik besloot Emily op te zoeken in Austin Texas. Het bleek DE remedie. Alleen al over onze trip mailen deed me beter voelen.

On Mon, Jul 7, 2008, Emily Katemoon wrote:
Woohoo!!!  i can’t wait to pick you up at the airport!!!  i’ll flash you so you can be sure it’s me!!!

On Sun, Jul 13, 2008, Rachel van de Pol wrote:
If anything goes wrong like my plane crashes down because the pilot can’t perform his duty because of my nonstophotness, could you send me your adress and phonenumber? So i can give it to my parents.

On Sun, Jul 13, 2008, Emily Katemoon wrote:
Just don’t even LOOk at the pilot or you will distract him with your nonstophotness!!!

Op het vliegveld van Austin aangekomen, zag ik Emily al vanaf drie roltrappen hoog staan. Ze had een groot karton met NONSTOPHOTNESS in de lucht gestoken.  Ik voelde mijn nonstophotpowers direct verdubbelen. Vanaf dat punt werd het alleen maar beter. Mijn dagen waren gevuld met kanoërs overvallen met bommetjes, musicals in het park,  kamperen in de auto, champagne drinken bij de ochtendgloren, pizza in de bios, een zingende hond, zeemeerminzwemmen, feestjes crashen, hippies, een AA-meeting (niet voor mezelf), gunshows, ijsjes en nog meer ijsjes. Tussen de bedrijven door schreef ik over dit alles.
Die bloedhete zomer in Austin zette een kentering in mijn leven in. Ik zag Emily precies doen waar zij zin in had. Ze verdiende haar (weinige) geld met windowsplashing, bijles Spaans geven en haar huis aan het water verhuren voor het dubbele wat zij aan huur betaalde. Ondertussen werkte ze aan haar kinderboek Joone. Het gadeslaan van haar leven maakte het, tezamen met de afstand die ik voor een paar weken van mijn eigen leven had, zo klaar als een klontje. Ik moest mijn baan opzeggen en nonstop gaan schrijven. Achteraf gezien wist ik vanaf mijn afstuderen en al lang daarvoor dat ik dit het liefst wilde. Ik had het alleen nooit als een optie beschouwd om van de “vruchten van mijn pen” te kunnen leven. Nu wel.

Terug in Nederland stelde ik daad bij woord. Ik begon een thuisstudie Journalistiek en Nieuwe Media en volgde een vrijwillige stage bij Reed Business. Via bekwame en behulpzame collega’s leerde ik in korte tijd veel over webredactie. Zoveel dat ik aan mocht blijven als freelance webredacteur. Vervolgens besloot ik een paar artikelideeën op te sturen naar mijn favoriete blad van vroeger. Wie niet waagt, wie niet wint. Tot mijn grote verbazing won ik. Ik mocht een paar artikelen voor het blad schrijven. Ik kon mijn geluk niet op!
Met een klein zetje in de rug van mijn vriend, koos ik definitief voor het freelancerbestaan. Over de naam van mijn eenmanszaak bestond geen enkele twijfel: NonStopWriting. Iets wat je het liefst doet, moet een groot deel van je leven uitmaken. Inmiddels schrijf ik al meer dan twee jaar nonstop als freelancer voor uiteenlopende media. Het bewijs dat, wanneer je iets echt wilt en er hard voor werkt, je het kunt klaarspelen.

P.S. Voor de lezers, geen zorgen, mijn volgende blogs zullen aanzienlijk korter zijn.
P.S. 2 Nonstophotness to the world!